مطابق صحبت آخرین جلسه کمیسیون سیاسی تصمیم گرفته شد که اولین جلسه پالتاکی در رابطه با مضامینی که بحث و تصمیم گیری در رابطه با آنان را برای تدوین استراتژی ضرور میدانیم متمرکز شود. در اینجا من مختصرا برداشت خود را در این زمینه برای ارائه در این جلسه ارائه میدهم. تیتر مضامینی که به نظر من درست است در درون ما به بحث گذاشته شود با رنگ آبی مشخص شده. ادامه خواندن Continue reading →

واقعیت این است که انتخابات ۹۲ و جریان مباحث و افشاگریها و کنش و واکنشهای قبل و بعد از آن، چه در سطح رژیم و چه در سطح اپوزیسیون و قدرتهای بین المللی، امکانات تازه ای در زمینه یافتن پاسخهای حداقل نسبت به برخی از این پرسشها را، بر پایه یک رشته داده های عینی، فراهم آورده است. داشتن درکی واقع بینانه نسبت به این مسائل، سهم زیادی در تنظیم نقشه راه اپوزیسیون جمهوریخواه در باره زمینه های واقعی گذار در این مرحله از مبارزات مردم ایران، و در اتخاذ راهکارهای مناسب از سوی اپوزیسیون دموکرات ایفا می کند. ادامه خواندن Continue reading →

 در طول تاریخ معاصر ایران، از انقلاب مشروطیت تاکنون، جنبش چپ یکی از ستون های اصلی تلاش برای تحولات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و ایجاد جامعه ای آزاد و عادلانه بوده است و در نبرد با استبداد و حامیان رنگارنگ آن قربانیان پرشماری داده است. فعالان چپ در چرخش های سیاسی مهم جزو اولین قربانیان یورش به اردوی آزادیخواهان بوده اند. از یاد نبرده ایم که سازمان ها و کنشگران چپ در مبارزه علیه دیکتاتوری پهلویچه نقش برجسته ای داشتند، اما از فردای انقلاب بهمن ماه ۱۳۵۷، بار دیگر در معرض تعرضات حکومت جدید قرار گرفتند. استقرار جمهوری اسلامی آغاز دوران جدیدی از سرکوب نسل های بزرگی از کنشگران چپ، زندان، شکنجه، اعدام  و تبعید اجباری بسیاری از آنان بود.  ادامه خواندن Continue reading →

مراجعه به اغلب کتابهای درسی مقدماتی راجع به علم سیاست، تعریف و تمایز ابتدائی و ساده شده ای از «چپ» و «راست» به دست می‌دهد: درهر جامعه انسانی، در یک سوی مبارزه سیاسی جاری، کسانی قرار دارند که از نظام اجتماعی موجود «ناراضی» و بنابراین، خواهان تغییر آن هستند و در سوی مقابل کسانی قرار دارند که از آن نظام «راضی» و بنابراین خواستار حفظ آن هستند. دسته اول، «چپ» و دسته دوم «راست» را تشکیل می‌دهند. در ادامه همین تعریف مقدماتی، در میان چپها آنهائی که خواهان تغییر دفعی و یکباره نظام موجود و جایگزینی آن به وسیله یک نظام نوین هستند، «چپ انقلابی» نامیده می شوند و آنهائی که در پی تغییر تدریجی و گام به گام آن هستند، چپ «رفرمیست» نام می گیرند. و دربین راستها هم، کسانی که مخالف هرگونه تغییر و اصلاح در نظام حاکم هستند، «راست افراطی» و کسانی که به منظور حفظ نظام، اصلاحاتی را در آن می پذیرند، «راست میانه رو» خوانده می شوند (۱). اما چنان که خواهد آمد، موضوع تعریف «چپ» و تفکیک آن از «راست»، صرفأ در تقابل میان «ناراضیان» و «راضیان» خلاصه نمی شود، بلکه بسیاری از مقولات و مسائل فلسفی و ایدئولوژیک، سیاسی و اقتصادی، طبقاتی و جامعه شناختی، فرهنگی و اخلاقی و همچنین تحولات و سنتهای تاریخی در این باره دخیل و مطرح بوده و هستند. ادامه خواندن Continue reading →

پیکار برای برآمد چپی با هویتی بر پایه دفاع بی وقفه از اردوی کار و زحمت، دفاع از تهیدستان، فرودستان و پیکار متمرکز در راه توانمندی توده ها و گسترش آگاهی و سازمانیابی آنان ضرورتی اجتناب ناپذیر است. چپی با تاکید و تکیه بر اصلی ترین جهتگیری مبارزه توده ها برای برکناری جمهوری اسلامی. چپی که دیگرگونی های بنیادی، آزادی، دموکراسی و برابری، رهائی و تحقق حق حاکمیت توده ها را در متن مبارزات آنان برای بهبود شرایط زندگی و خواست های مشخص آنها می یابد وبرای برآمد گفتمان سوسیالیستی پیکار می کند. ادامه خواندن Continue reading →

سه نکته پیشا سخن

این را هم می توان از ویژگی‌های شگفت امر سیاست در کشور ما دانست که بدیهی‌ترین بدیهیات حیطه سیاسی را می باید که پیوسته تعریف و باز تعریف کرد. بدون چنین چیزی، مشکل بتوان آشفته بازار ناشی از بغرنجی‌های سیاست کردن در “نظام ولایی- شبه جمهوری” را، بگونه سالم پشت سر نهاد! ادامه خواندن Continue reading →

شکی نیست که در میانِ موانع عمده در مقابل جنبش سوسیالیستی، عوامل سیاسی و فرهنگی  برجسته هستند. علاوه بر سلطه سیاسی از جانب حاکمانِ جوامع که در کشورهای سرمایه داریِ لیبرال بیشتر از کانالِ قدرت اقتصادی طبقاتی اعمال میگردد و در جوامعِ تحتِ سلطهِ رژیمهای خودکامه، با استفاده از اهرمهای فشار و سرکوبِ عریان انجام میگیرد، مجموعه آسیبهای متداولِ رفتاری/فرهنگی و متاثر از هژمونی مناسبات سرمایه داری نیز در تداوم مناسبات نابرابرِ اجتماعی دخیل هستند.

ادامه خواندن Continue reading →