اطلاعیه شورای موقت سوسیالیستهای چپ ایران در باره ی پروژه ی وحدت چهار جریان سیاسی

اطلاعیه
شورای موقت سوسیالیست¬های چپ ایران
در باره¬ی
پروژه¬ی وحدت چهار جریان سیاسی

شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران بدین وسیله اعلام می دارد که پروژه¬ای که با “فراخوان برای مشارکت در روند شکل¬دهی تشکل بزرگ چپ” در تاریخ ١۵ آبان ١٣٩١ (۵ نوامبر ٢٠١٢) به منظور وحدت سازمان اتحاد فدائیان خلق، سازمان فدائیان خلق (اکثریت)، شورای موقت سوسیالیست های چپ و تعدادی از کنشگران چپ آغاز شد، به رغم تلاش های فراوان موفق به تبیین پایه های نظری، برنامه ای و تشکیلاتی اساسی و لازم برای ایجاد یک سازمان واحد چپ سوسیالیستی در مبارزه علیه تمامیت نظام جمهوری اسلامی نگردید.
اکنون، با توجه به وضعیت فوق، سازمان ما پروژه ی مشخص نامبرده را پایان یافته تلقی می کند و در نتیجه، وظیفه ی گروه کار تدارک و سازماندهیِ این پروژه را نیز خاتمه یافته می داند.
این پروژه بر اساس خطوط مشترک سه گانه زیر شکل پذیرفت:
۱. گسست از سیستم فکری و عملکردی ” سوسیالیسم واقعا موجود” که طی چند دهه در شوروی و تعدادی از کشورها حاکم بود و اساس فکری مسلط در جنبش کمونیستی را تشکیل می ‏داد.
۲. باورمندی به آزادی، دموکراسی، عدالت اجتماعی و سوسیالیسم و مبارزه برای تحقق آن ها در ایران. آزادی با عدالت اجتماعی و سوسیالیسم با دمکراسی پیوندی عمیق دارند. دفاع از حقوق‌ بشر و مبارزه علیه هر گونه‌ ستم‌ و تبعیض ملى‌، طبقاتى‌، جنسى‌، نژادى‌، مذهبى‌ و عقیدتى‌.
۳. اعتقاد بر این که جمهوری اسلامی مانع اصلی آزادی، دموکراسی، پیشرفت و عدالت اجتماعی است. از این‏ رو هدف برنامه‏ ای ما رفع این مانع از طریق مبارزه مسالمت ‏آمیز به دست مردم و از طریق گسترش جنبش همگانی و استقرار یک جمهوری دمکراتیک مبتنی بر جدایی دولت و دین در ایران است.

با وجود این مشترکات مصرح در فراخوان، اما در روند پیش رویِ پروژه، بر ما آشکار شد که درک و تلقی این مجموعه از خطوط سه گانه فوق نه تنها هم سان و سازگار نیستند بلکه در تک تک بندهای فوق، دریافت ها و تلقی های متفاوت و گاه بسی متضاد و غیر قابل توافق وجود دارند. چهار منشوری که در پایان کار ارایه شدند بیانگر این اختلافات می باشند. در طی بحث و گفت و گو های درونی برای تهیه منشور و اساس نامه برای تشکیلات جدید، به تدریج و هر چه بیشتر، به رغم خوش بینی های اولیه در آغاز کار نسبت به امکان هم گرایی این جریان ها، ثابت شد که امکان وحدت و ایجاد تشکیلاتی واحد، جایگزین سازمان های موجود، پایدار و اثرگذار بر اساس مبانی نظری، سیاسی و تشکیلاتی چپی به واقع سوسیالیستی و سازمانی به واقع اپوزیسیونی علیه نظام جمهوری اسلامی در موجودیت و تمامیت آن، با روندهایی از این پروژه و به طور مشخص با سازمانِ فدائیان خلق (اکثریت) وجود ندارد.
افزون بر اختلاف بر سر مقام و جایگاه مبارزه ی سوسیالیستی و ضد سرمایه داری در ایرانِ امروز و مناسبات تفکیک ناپذیر آن با مبارزه برای آزادی و دموکراسی، افزون بر اختلاف بر سر تبیین و تلقی ما از ماهییت نظام جمهوری اسلامی و امکان تحول یا اصلاح آن از درون سیستم، افزون بر اختلاف بر سر دموکراسی و معنا و مفهوم واقعی آن چون امر دخالت گری مشارکتی مردمان در اداره ی امور خود و به دست خود، در راه سوسیالیسمی رهایی خواهانه، افزون بر اختلاف بر سر تبیین شکل سازماندهی و تشکیلاتی چپی از نوعی دیگر و نوین در گسست از شکل ها، شیوه ها و بینش های چپ سنتی و اقتدارگرا، موضع مشخص نسبت به نظام جمهوری اسلامی ایران، اصلاح ناپذیری و تحول ناپذیری آن و در نتیجه ضرورت تاریخی انحلال یا سرنگونی آن، گره گاه اصلی و گذرناپذیرِ تضادی اصلی با روندی شد که خود را صریحاً “تحول طلبِ” جمهوری اسلامی دانسته، بر هم سویی و هم کاری با اصلاح طلبان داخل کشور، بر مبارزه پارلمانی، مبارزه در بالا، بهره گیری از تناقض‌ها و شکاف‌های سیاسی درون حکومتی، بر شرکت در کارزارهای انتخاباتی و بهره گیری از فرصت های ممکن و بر دموکراتیزه کردن نهادهای جمهوری اسلامی تأکید می ورزد.
با این همه اما، این پروژه به رغم ناکامی در رسیدن به هدف خود، توانست با سازماندهی گفت و گو و تعامل میان بخشی از نیروهای سیاسی کشور مان در خارج از کشور، آزمونی شود که ما آن را مثبت و آموزنده در راستای تلاش های تاریخی و مکرر جنبش چپ ایران برای اتحاد و وحدت میان خود ارزیابی می کنیم. هم گرایی و هم سویی نظری و برنامه¬ای در روند بحث¬ها و کنفرانس-ها در بین بخشی از روندها و فعالان این پروژه که به تبیین منشوری نظری، سیاسی و برنامه ای بر اساس مشی چپی سوسیالیستی و اپوزیسیونی رادیکال انجامید (یکی از چهار منشور تدوین شده موسوم به منشور ۶ امضأ) از نظر ما مهم ترین دستاورد این پروژه به شمار می رود.
سازمان ما بر این نظر است که بر پایه مبانی اصلی منشور نامبرده، می توان چهارچوبی برای نزدیکی میان بخشی از نیروهای چپ و پیش روی به سوی ایجاد یک تشکل چپ سوسیالیستی برای ایران در جهت براندازی رزیم جمهوری اسلامی و تحقق آزادی، برابری، دموکراسی، جمهوری، عدالت اجتماعی، جدایی دولت و دین و سوسیالیسم به وجود آورد.
شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران کماکان آمادگی خود را در این راستا اعلام می دارد و در این راه تلاش و فعالیت خواهد کرد.

شورای موقت سوسیالیست¬های چپ ایران
۱۲ نوامبر ۲۰۱۵ – ۲۱آبان ١٣٩۴


گزارش چگونگی پیشرفت کار پروژه “شکل دهی تشکل بزرگ چپ”

گزارش چگونگی پیشرفت کار
پروژه “شکل دهی تشکل بزرگ چپ”

در تاریخ ١۵ آبان ١٣٩١ (۵ نوامبر ٢٠١٢) “فراخوان برای مشارکت در روند شکل دهی تشکل بزرگ چپ” با امضاء سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران منتشر شد. فراخوان با استقبال نیروهای چپ دمکرات و سوسیالیست روبرو شد و بعد از انتشار فراخوان، جمعی از فعالان منفرد چپ به آن پیوستند که با نام کنشگران چپ فعالیت دارند.

این پروژه بر اساس خطوط مشترک سه گانه زیر شکل گرفت:
۱.گسست از سیستم فکری و عملکردی ” سوسیالیسم واقعا موجود” که طی چند دهه در شوروی و تعدادی از کشورها حاکم بود و اساس فکری مسلط در جنبش کمونیستی را تشکیل می ‏داد.

۲.ما به آزادی، دموکراسی، عدالت اجتماعی و سوسیالیسم باورمندیم و برای تحقق آن ها در ایران مبارزه می کنیم. از نظر ما آزادی با عدالت اجتماعی و سوسیالیسم با دمکراسی پیوند عمیقی دارند. ما مدافع‌ حقوق‌ بشر هستیم‌ و علیه هر گونه‌ ستم‌ و تبعیض ملى‌، طبقاتى‌، جنسى‌، نژادى‌، مذهبى‌ و عقیدتى‌ مبارزه‌ مى‌کنیم.

۳. اعتقاد بر این که جمهوری اسلامی مانع اصلی آزادی، دموکراسی، پیشرفت و عدالت اجتماعی است. از این‏ رو هدف برنامه‏ ای ما رفع این مانع از طریق مبارزه مسالمت ‏آمیز به دست مردم و از طریق گسترش جنبش همگانی و استقرار یک جمهوری دمکراتیک مبتنی بر جدایی دولت و دین در ایران است.

این فراخوان بر آن بود که “شکل گیری چنین تشکلی از یک ‏سو نیازمند تبیین پایه های نظری، برنامه‏ ای و تشکیلاتی است و از سوی دیگر پیشبرد بحث، گفتگو و همکاری نزدیک” در عین حال تاکید داشت که “وارد شدن به روند بحث و گفتگو و تدوین اسناد، لزوما به معنی تصمیم‏ گیری قطعی از همان ابتدا در مورد امر وحدت نیست، اما به معنی تعهد به مشارکت در این روند است. بعد از اتمام این روند، فعالین چپ و سازمان‏ ها با توجه به حاصل کار جمعی، خود در مورد وحدت و شرکت در سازمان واحد تصمیم خواهند گرفت.”

سه سازمان و جمعی از کنشگران چپ در همکاری با هم یک برنامه (نقشه راه) دو ساله، به منظور تحقق این پروژه تدوین کردند که در اواسط ماه ژوئن ۲۰۱۳ به تائید هر چهار جریان رسید. برپایه “نقشه راه” سازماندهی و مسئولیت پروژه را “گروه کار تدارک و سازماندهی” متشکل از نمایندگان چهار طرف پروژه، با حقوق برابر، به عهده گرفت. این ارگان برای پیشبرد پروژه، سه گروه کار نظری- برنامه ای، استراتژی سیاسی و ساختار و اساسنامه تشکیل داد. بعدا، برای تدوین منشور، گروه کار منشور جایگزین دو گروه کار نظری-برنامه ای و گروه کار استراتژی سیاسی شد. طی این دو سال سه کنفرانس و یک سمینار-کنفرانس دو روزه حضوری برگزار گردید. اولین کنفرانس به موضوعات نظری چپ و الگوهای حزبی، کنفرانس دوم به مسائل استراتژی سیاسی، سومین کنفرانس به مسائل برنامه ای و سمینار-کنفرانس چهارم به موضوع منشور و اساسنامه اختصاص داشت. برای تدارک نظری این پروژه، دهها مطلب پیرامون مسائل سیاسی و نظری و تشکیلاتی منتشر گردید و جلسات متعدد پالتاکی در ارتباط با مسائل نظری، سیاسی، برنامه ای و تشکیلاتی برگزار شد.

طی این مدت فعالان و علاقمندان این پروژه، روند پیشرفت آن را، دنبال کرده اند. گروه کار تدارک و سازماندهی کوشیده است به موقع گزارش اقدامات انجام شده را به اطلاع علاقمندان برساند و در برخی رسانه ها بازتاب دهد. این گروه کار، در جریان پیشبرد پروژه بر شفافیت، استفاده برابر فعالان از امکانات، مشارکت داوطلبان در فعالیت ها و رعایت حقوق گرایشات متفاوت تاکید داشته و در جهت تحقق آنها کوشیده است.

در این دوره، پیرامون مسائل نظری، برنامه ای و سیاسی ، هفت منشور و در زمینه اساسنامه و ساختار، دو طرح اساسنامه تهیه شد که همگی منتشر شده اند. با تلاش گروه کار منشور، از تعدد منشورها کاسته شد و تعداد آنها به چهار منشور رسید و همچنین بر پایه این چهار منشور، اشتراکات و افتراقات آنها تنظیم و منتشر شد.

پس از برگزاری چهارمین سمینار-کنفرانس، گروه تدارک و سازماندهی، بر پایه نقشه راه از چهار طرف پروژه تقاضا نمود که تا پایان ماه می ۲۰۱۵ با توجه به حاصل کار، تصمیم خود را در مورد “وحدت و شرکت در سازمان واحد” اعلام کنند. سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) و شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران و کنشگران چپ پاسخ خود را در مهلت تعیین شده اعلام نمودند. سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران پاسخ خود را با چهار ماه تاخیر در اختیار گروه تدارک و سازماندهی قرار داد. فشرده پاسخ طرف های چهار گانه پروژه وحدت چنین بوده است:

**سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) در آوریل ۲۰۱۵ اعلام نمود که
“کنگره چهاردهم با صدور قرار جامعی راه طی شده تاکنونی را تایید و اعلام کرد که سازمان با وفاداری به توافقات حاصلۀ تاکنونی و توافقاتی که تا برگزاری کنگره حاصل خواهند شد، در کنگرۀ مشترک شرکت خواهد جست.”

**شورای موقت سوسیالیست های چپ در دهم ماه می ۲۰۱۵ اعلام نمود:
“از آنجا که این پروژه موفق به تبین پایه های نظری و تشکیلاتی مورد توافق چهار جریان بر مبنای یک منشور و یک اساسنامه نگردید، کنگره مشترک نمی تواند بر اساس نقشه راه شکل گیرد و برگزار شود.” سپس در ۳۱ ماه اکتبر ۲۰۱۵ چنین تصمیم گرفت: شورای موقت” وحدت سه سازمان و کنشگران و به پیرو آن وظیفه گروه کار تدارک و سازماندهىِ این پروژه را نیز، پس از انتشار گزارشى به افکار عمومى، خاتمه یافته مى داند”

**کنشگران چپ نیز در پایان ماه می نظر خود را چنین بیان داشتند:

” در کنگره وحدت چپ شرکت می کنیم و در صورت فراهم نبودن شرایط برای وحدت همه جانبه در هیات “یک سازمان سیاسی چپ” به کنگره پیشنهاد جمعبندی از راه طی شده و برنامه ریزی مجدد برای ادامه پروژه وحدت با بهره گیری از تجارب بدست آمده را خواهیم داد.”

**پاسخ اتحاد فدائیان خلق ایران چنین بود:
متاسفانه در حال حاضر سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران نمی‌تواند نسبت به تداوم این پروژه یا توقف آن نظر قطعی ابراز کند.
(جهت اطلاع علاقمندان متن کامل پاسخ ها ضمیمه این اطلاعیه منتشر می شود.)
گروه تدارک و سازماندهی در مجموع برخورد فعالان این پروژه را در سطوح مختلف و در تمامی زمینه، مفید دانسته و کار مشترک را اندوخته ارزنده برای آنان و برای جنبش چپ ایران می داند.

گروه تدارک و سازماندهی
دهم نوامبر ۲۰۱۵

ضمیمه:

پاسخ سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

نامه شما را دریافت کردیم. شما در نامه از سازمان ما خواسته بودید که تا آخر ماه مه ٢٠١۵ تصمیم سازمان را در مورد “وحدت و شرکت در سازمان واحد” اعلام کنیم.
چنانچه در جریان هستید چهاردهمین کنگره سازمان ما از٢٠ تا ٢٢ فروردین ماه ١٣٩۴ (٩ تا ١١ آوریل ٢٠١۵) برگزار شد. اظهار نظر در مورد پروژه وحدت چپ در دستور کار کنگره قرار داشت. کنگره با صدور قرار جامعی راه طی شده تاکنونی را تایید و اعلام کرد که سازمان با وفاداری به توافقات حاصلۀ تاکنونی و توافقاتی که تا برگزاری کنگره حاصل خواهند شد، در کنگرۀ مشترک شرکت خواهد جست.
برای اطلاع شما، قرار مصوب کنگره چهاردهم سازمان را ضمیمه نامه کرده ایم.

دبیرخانه شورای مرکزی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

قرار کنگره ١۴ سازمان در مورد پیشبردِ پروژهٔ “شکل‌دهی تشکل بزرگ چپ”

کنگرۀ سازمان با بررسی روند طی شده و دستاوردهای آن:
١. کوشش ارگان های پروژهٔ “شکل‌دهی تشکل بزرگ چپ” در اجرای نقشۀ راه این پروژه و دستاوردهای آن را ارج می نهد، و به تداوم این کوشش ها برای به سرانجام رساندن پروژه، به دیدۀ امید می نگرد.
٢. اعلام می کند که سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، با وفاداری به توافقات حاصلۀ تاکنونی و توافقاتی که تا برگزاری کنگره حاصل خواهند شد، در کنگرۀ مشترک شرکت خواهد جست.
٣. اعضای سازمان را به شرکت گسترده در کنگره مشترک و مشارکت در تصمیم گیری های آن پیرامون طرح اسناد ارائه شده، نام تشکل و هر آن چه در دستور کار گنگره قرار خواهد گرفت، فرا می خواند.

در عین حال کنگره با ملاحظۀ سطح توافقات کنونی که هنوز تضمین کنندۀ یک وحدت حزبی پایدار نیستند و با تأکید بر ضرورت مشارکت نیروهای طرفهای پروژه در داخل کشور و پایگاه اجتماعی آنان:
۴. از طرح ها و ابتکاراتی که برای حل مشکلات پیش روی پروژه، و فراهم آوردن فرصت برای رفع نگرانی ها و دغدغه های موجود ارائه شوند، استقبال می کند.
۵. ارگانهای پروژه را به دقت بیشتر در چگونگی های تحقق یک وحدت پایدار و به روزرسانی نقشه راه فرا می خواند، از پیشنهادهای این ارگانها در این راستا استقبال می کند، و شورای مرکزی خود را برای بررسی این پیشنهادها و توافق های ممکن مختار می داند.
۶. کل روند طی شده و توافقات تاکنونی را پایه ای قابل اتکا می داند تا در صورت عدم توفیق کنگرۀ مشترک در تحقق وحدت به هر دلیل، به “اتحادی در راستای وحدت” در میان نیروهای پروژۀ وحدت، در اشکال مورد توافق، شکل داده شود.

١۵ آوریل ٢٠١۵

پاسخ شورای موقت سوسیالیست های چپ: این جریان ابتدا در تاریخ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۴ برابر دهم ماه می ۲۰۱۵ پاسخ زیر را ارائه نمود:

مصوبه ­ی شورای موقت سوسیالیست­های چپ ایران
در باره­ ی چشم ­انداز “پروژه­ی شکل دهی تشکل بزرگ چپ”

شورای موقت سوسیالیست­های چپ ایران در نشست عمومی خود در ٩ و١٠ ماه مه ٢٠١۵، برابر با ١٩ و٢٠ اردیبهشت ١٣٩۴ چشم­انداز “پروژه­ی شکل دهی تشکل بزرگ چپ” را با توجه به حاصل کار آن مورد بحث و بررسی قرارداد و تصمیمات و نقطه نظرهای زیر را به تصویب رساند:
١ ـ شورای موقت پروژه­ای را که با “فراخوان برای مشارکت در روند شکل­دهی تشکل بزرگ چپ” در ۵ نوامبر ٢٠١٢ از سوی سه سازمان سیاسی چپ و سپس با پیوستن جمعی از کنشگران چپ به آن، از جانب ۴ جریان آغاز شد، تلاشی مثبت در جهت نزدیکی بخشی از نیروهای چپ دموکرات و سوسیالیست کشور ما در مبارزه علیه نظام جمهوری اسلامی برای آزادی، دموکراسی، عدالت اجتماعی و سوسیالیسم در ایران ارزیابی می کند.
٢ ـ شورای موقت براین باور است که پروژه ­ی نامبرده دستاوردهایی ارزشمند داشته است. تدوین چهار منشور نظری ـ برنامه­ای، دو سند ساختاری و پیدایش هم گرایی­های نظری و برنامه ­ای در روند بحث ­ها و کنفرانس ­ها و تهیه اسناد در میان فعالان پروژه از جمله ­ی این دستاوردها است.
٣ ـ شورای موقت براین ارزیابی است که پروژه­ با وجود همه ­ی تلاش­ های قابل ارج، موفق به تبیین پایه ­های نظری، برنامه ای و تشکیلاتی مورد توافق چهار جریان تشکیل دهنده­ی پروژه، بر مبنای یک منشور و یک سند ساختار مشترک که لازمه­ی ایجاد یک تشکل واحد چپ سوسیالیستی است نگردید.
با توجه به چنین وضعی، کنگره ­ی مشترک به طور منطقی نمی­تواند بر اساس پیش­بینی نقشه ­ی راه شکل گیرد و برگزار شود.
۴ ـ شورای موقت ضمن تایید خطوط کلی منشور ۶ امضا بر این نظر است که با پایه قراردادن مبانی اصلی این منشور می­توان با دو منشور تک امضا به منشوری مشترک رسید که چارچوبی باشد برای دست یابی به وحدت چپ و ایجاد یک تشکل چپ سوسیالیستی در مبارزه علیه کلیت نظام جمهوری اسلامی ایران. شورای موقت کماکان آمادگی خود را برای تلاش در این راستا اعلام می دارد.

سپس در تاریخ ٨ آبان ١٣٩۴ برابر ٣١ اکتبر ٢٠١۵ در ارتباط با این پروژه مصوبه زیر را ارائه نمود
مصوبه
شوراى موقت سوسیالیست هاى چپ ایران
در باره ى وحدت سه سازمان چپ و کنشکران چپ

شوراى موقت سوسیالیست هاى چپ ایران در نشست عمومى خود به تاریخ ٣١ اکتبر ٢٠١۵ برابر با ٨ آبان ١٣٩۴ در تکمیل مصوبه ١٠ ماه مه ٢٠١۵ (رجوع کنید به ضمیمه) نکات زیر را به تصویب رساند:
١- شوراى موقت بر این ارزیابى است که پروژه اى که با “فراخوان براى مشارکت در روند شکل دهى تشکل بزرگ چپ” در ۵ نوامبر ٢٠١٢ آغاز شد، موفق به تبیین پایه هاى نظرى، برنامه اى و تشکیلاتى لازم براى ایجاد یک سازمان چپ سوسیالیستى در مبارزه علیه کلیت نظام جمهورى اسلامى نشد.
٢- شوراى موقت، با حرکت از واقعیت فوق، پروژه ى وحدت سه سازمان اتحاد فداییان خلق، فداییان خلق (اکثریت)، شوراى موقت سوسیالیست هاى چپ و کنشگراى چپ را پایان یافته تلقى مى کند. به پیرو آن، وظیفه گروه کار تدارک و سازماندهىِ این پروژه را نیز، پس از انتشار گزارشى به افکار عمومى، خاتمه یافته مى داند.

نظر کنشگران چپ:
قرار پیشنهادی کنشگران چپ در باره
“کنگره وحدت و سازمان واحد”

رفقای گرامی گروه کار تدارک و سازماندهی
نشست اخیر کنشگران چپ به منظور بحث و تصمیم گیری در مورد وحدت و شرکت در سازمان واحد تشکیل شد. پس از بحث و گفتگو پیرامون پیشنهادات ارائه شده، قرار زیر از جانب اکثریت رفقای شرکت کننده مورد تصویب قرار گرفت:
در کنگره مشترک شرکت می کنیم و در صورت فراهم نبودن شرایط برای وحدت همه جانبه در هیات “یک سازمان سیاسی چپ” به کنگره پیشنهاد جمعبندی از راه طی شده و برنامه ریزی مجدد برای ادامه پروژه وحدت با بهره گیری از تجارب بدست آمده را خواهیم داد

کنشگران چپ

پاسخ اتحاد فدائیان خلق ایران

به گروه کار تدارک و سازماندهی پروژه شکل‌دهی تشکل بزرگ چپ
سازمان اتحاد فدائیان خلق، برای تصمیم گیری نهائی پیرامون پروژه «شکل‌دهی تشکل بزرگ چپ» کنگره فوقالعاده ای در ماه ژوئن برگزار کرد. علیرغم بحث های طولانی پیرامون تداوم پروژه برای یک دوره معین ، حداکثر شش ماه، از یک سو و توقف پروژه بدلیل فقدان چشم انداز لازم برای رسیدن به یک منشور موسسان، از سوی دیگر جلسه موفق به دستیابی به یک تصمیم مشخص نشد و در نهایت تصمیم گرفت تا با انتخاب یک کمیسیون، شانس مجددی برای یافتن یک راه حل مشترک و مورد قبول اکثریت اعضاء سازمان به خود دهد. این کمیسیون هم پس از یک و ماه نیم تلاش، بدون حصول نتیجه به کار خود پایان داد.
بر اساس نقشه راه، دو سال پس از آغاز مباحث، سازمان می‌بایست نسبت به نتیجه کار اظهار کنند. متاسفانه در حال حاضر سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران نمی‌تواند نسبت به تداوم این پروژه یا توقف آن نظر قطعی ابراز کند. (گزارش کامل کنگره فوق‌العاده در سایت سازمان منتشر شده است.)
ما آماده گفتگو با هیات‌های نمایندگی سه جریان دیگر در این پروژه برای توضیح وضعیت فعلی و تبادل نظر و شنیدن پیشنهادات آنها هستیم.

کمیته مرکزی سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران
شهریور ۱٣۹۴ – سپتامبر ۲۰۱۵

********************

گزارش دوم گروه کار تدارک و سازماندهی از
پروژه “شکل دهی تشکل بزرگ چپ”

گروه تدارک و سازماندهی براساس دستور کار تعیین شده جلسات خود را در روزهای هفتم و هشتم ماه نوامبر ٢٠١۵ برگزار کرد. در این جلسه موضوعات زیر در دستور قرار داشت:

١. بحث و بررسی گزارش تهیه شده و تصمیم گیری در مورد انتشار آن
٢. تبادل نظر حول مشکلات پروژه
٣. گفتگو حول چگونگی تداوم پروژه وحدت
۴. گفتگو پیرامون بازبینی نقشه راه

١. بحث و بررسی گزارش تهیه شده و تصمیم گیری در مورد انتشار آن
گزارشی توسط مسئول گروه تدارک و سازماندهی با عنوان « گزارش چگونگی پیشرفت کار پروژه “شکل دهی تشکل بزرگ چپ”» تهیه شده بود که بعد از بحث و گفتگو به تصویب رسید. این گزارش به شکل جداگانه منتشر می شود.

در این بخش از جلسه شیدان وثیق شرکت داشت. او پیش از ورود به سایر موضوعات اعلام نمود که چون شورای موقت سوسیالیستهای چپ ایران، پروژه وحدت را پایان یافته تلقى کرده و وظیفه گروه کار تدارک و سازماندهىِ این پروژه را نیز، پس از انتشار گزارش، خاتمه یافته مى داند، در سایر بخش ها حضور نخواهد داشت.

مسئول نمایندگی سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران نیز اعلام نمود از آنجا که معتقد است گفتگو پیرامون سرنوشت پروژه می بایست به هیئت های نمایندگی طرف های پروژه سپرده شود، از این رو در موضوعات دیگر در جلسه شرکت نخواهد کرد.

٢. تبادل نظر حول مشکلات پروژه
مشکلات پروژه از زوایای مختلف مورد بحث و بررسی قرار گرفت. در این ارتباط از جمله به ضعف کار مشترک خصوصا در ارتباط با مسائل سیاسی، روش تدوین منشورها و صرف وقت زیاد حول مسائل نظری تجریدی پرداخته شد.

در ارتباط با موضوع مشکلات پروژه وحدت چپ، پیشنهاد مکتوبی از یکی از نمایندگان اتحاد فدائیان خلق ایران به شرح زیر در اختیار گروه تدارک و سازماندهی قرار گرفته بود:
“با توجه به پاسخهای چهار جریان و پایان زمان تعیین شده در نقشه راه، و بر اساس بند نقشه راه که تاکید دارد:« هرگاه در پیشبرد برنامه مشکلی به وجود آید و یا مسائل جدیدی در روند اجرای آن مطرح شود که نیازمند بازنگری در برنامه باشد، گروه کار تدارک و سازماندهی برای حل مشکل به هیئت های نمایندگی سازمان ها و کنشگران چپ مراجعه خواهد کرد.» گروه تدارک و سازماندهی در این مرحله تصمیم گیری درباره آینده این پروژه را به هیاتهای نمایندگی سازمانها و کنشگران چپ احاله می‌دهد.”

گروه کار تدارک و سازماندهی این پیشنهاد را مورد بحث و بررسی قرار داد و با آن موافقت نمود. تصمیم گرفته شد طی نامه ای از هیئت های نمایندگی سه طرف پروژه تقاضا شود تا در کوتاه ترین زمان جلسه خود را پیرامون آینده این پروژه برگزار نمایند. این نامه تنظیم و در پایان جلسه ارسال گردید.

٣. گفتگو حول چگونگی تداوم پروژه وحدت:
حاضرین در جلسه بر تداوم تلاش های تاکنونی برای به سرانجام رساندن پروژه وحدت تاکید داشتند.
فشرده تاکیدات گروه تدارک و سازماندهی، پیرامون تداوم پروژه وحدت چپ را می توان چنین بیان داشت:
ما در کنار جهت گیری های مشترک قابل توجه، تفاوت نظر نیز داریم. اما بر این باوریم که سازمان سیاسی که در آن تفاوت نظر وجود نداشته باشد، از پویائی برخوردار نخواهد بود. از اینرو لازم می دانیم با صراحت و روشنی اعلام کنیم که به تلاش خود برای پایان دادن به پراکندگی چپ، به تلاش برای پر طنین کردن صدای خود در هر کجا که سخن مشترک داریم، امیدوارانه ادامه می دهیم. امید آن است که همه ما زیر یک چتر گرد بیآئیم و دست در دست هم بگذاریم و چپ نیرومند و قوی را شکل دهیم. امروز وجود تشکل قوی چپ برای دفاع از آزادی، دمکراسی، عدالت اجتماعی و سوسیالیسم و حمایت از منافع و مطالبات کارگران و مزدبگیران کشور به یک امر ضرور تبدیل شده است.

۴. گفتگو پیرامون بازبینی نقشه راه
این پیشنهاد وجود داشت که به جای بحث تجریدی در رابطه با اختلافات، کمیسیونی برای تدوین منشور تحت مسئولیت گروه تدارک و سازماندهی تشکیل شود. در این پیشنهاد تاکید شد که کمیسیون، اختلافات مهم برای ایجاد یک تشکل واحد را پس از بحث مشخص و برای چگونگی برخورد با آن، راه حل ارائه نماید. تصمیم برای ترکیب کمیسیون، روش کار آن و نکات تکمیلی در رابطه با نقشه راه به اجلاس آتی احاله گردید.

گروه کار تدارک و سازماندهی
نوامبر ٢٠١۵


گزارش برگزاری هشتادمین سالگرد مراسم اومانیته

گزارش برگزاری هشتادمین سالگرد مراسم اومانیته
چادر ایران، که با مسئولیت چهار جریان چپ اداره می شد، مورد استقبال بسیار چشمگیری قرار گرفت و در طول سه روز جشن به رغم اینکه مساحت آن نسبتا بزرگ بود، اما لحظه ای خلوت نمی شد و بسیاری از مراجعه کنندگان نمی توانستند مکانی برای نشستن پیدا کنند.
کمیته برگزاری جشن اومانیته ۲۰۱۵

هشتادمین سالگرد برگزاری جشن “اومانیته” روزنامه حزب کمونیست فرانسه در روزهای ۱۱ و ۱۲ و ۱۳ سپتامبر امسال در حومه پاریس، در پارک بزرگ “کورنوف” زیر باران شدید با استقبال پر شکوه نزدیک به ۶۰۰ هزار نفر برگزار شد. در این مراسم چهار جریان چپ ایرانی: سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران، جمعی از کنشگران چپ، که در راه آزادی، دموکراسی، عدالت اجتماعی و استقرار یک جمهوری دموکراتیک مبتنی برای جدائی دین و دولت در ایران مبارزه می کنند، همچون چند سال گذشته چادر –غرفه- مشترکی بر پا نمودند تا از سوئی همبستگی خود را با اردوی کار و همه نیروهای آزادیخواه و عدالت طلب در سراسر جهان اعلام کنند و از دیگر سو، صدای حق طلبانه مردم ایران را علیه استبداد و برای دموکراسی به گوش دیگر جریانات و محافل مدافع حقوق بشر، عدالتجو و آزادیخواه خواه برسانند.
در جشن اومانیته امسال نیروهای مختلفی شرکت داشتند. هر چند که برگزارکنندگان این جشن فعالان روزنامه چپ گرای اومانیته هستند، اما مشارکت کنندگان بسیار گسترده تر از نیروهای کمونیست بودند. این مراسم سالهاست که به یک جشن بزرگ مردمی در فرانسه تبدیل شده است و در آن زن و مرد، از کودکان خردسال تا بزرگسالان کهنسال و از اقشار و طبقات مختلف مردم مشارکت می کنند. امسال به رغم ریزش باران بسیار شدید، زن و مرد، پیر و جوان، با نظرات متفاوت، در حالی که شدت باران امکان تحرک را بسیار کم کرده بود با شوق و ذوق موج وار خود را به پارک بزرگ برگزاری مراسم اومانیته می رسانند و از غرفه های مختلف بازدید می نمودند. عموم چادر ها در سه روز جشن مملو از شادی و رقص و پایکوبی بود و برگزار کنندگان می کوشیدند در برگزاری مراسم اومانیته الزامات یک جشن به نحو شایسته ای رعایت شود. امادر عین حال و در فضای جشن وسرور، هر ساله اهدافی بر جسته و موضوعات مشخص و سیاست هائی تبلیغ می شود. در جشن اومانیته امسال مهمترین مسائل سیاسی که توسط گردانندگان و برگزارکنندگان برجسته شده بود، همبستگی با موج گسترده مهاجرات، همدردی با مردم یونان و وضعیت اقتصادی بحرانی فرانسه بود. همچنین نسبت به اوضاع خاورمیانه به ویژه وضعیت مردم سوریه و فلسطین و ترکیه حساسیت وجود داشت و اوضاع بحرانی این مناطق در بحث ها جایگاه ویژه ای داشتند. موضوع توافق هسته ای کشورهای بزرگ با ایران نیز از موضوعات سیاسی مهمی بود که سایه اش روی بحث ها قابل مشاهده بود.
در جشن اومانیته احزاب و سازمانهای سیاسی و نهادهای دموکراتیک غیرفرانسوی نیز حضور و مشارکت داشتند. محل استقرار این مجموعه که هرکدام به نقطه ای از این جهان تعلق دارند “دهکده ای” است که “دهکده جهانی” نام گذاری شده است. ساکنان این “دهکده” در چادرهای مختلف افکار و عقاید و فرهنگ کشور خود را به نمایش می گذارند. این واحدها هر کدام تلاش می کردند با ارائه برنامه های متنوع هنری، رنگین کمانی ازفرهنگ و آداب و رسوم خودرا به نمایش بگذارند. در عین حال متناسب با یک مراسم جشن، تلاش این بود که که سیاست ها و برنامه های احزاب و سازمانها با مراجعه کنندگان علاقمند در میان گذاشته شود. در این “دهکده جهانی” که از لحاظ مساحت از یک دهکده فراتر نمی رود، تقریبا به وسعت همه جهان، نظرات و ایده های متنوع وجود دارد. مناسبات بسیار دوستانه است و احزاب و سازمانها می کوشند بر کمبودها به یاری یکدیگر غلبه کنند. پارک بزرگ کورنوف بدون پلیس و ژاندارم و بدون جنگ و درگیری اداره می شود. روابط صمیمانه و داوطلبانه این واحدهای مستقل الگوئی است نزدیک به آرمان های دور دست ما که یاران بسیاری جان در راهش سپرده اند.
چادر ایران، که با مسئولیت چهار جریان چپ اداره می شد، مورد استقبال بسیار چشمگیری قرار گرفت و در طول سه روز جشن به رغم اینکه مساحت آن نسبتا بزرگ بود، اما لحظه ای خلوت نمی شد و بسیاری از مراجعه کنندگان نمی توانستند مکانی برای نشستن پیدا کنند. درطول سه روز جشن تعداد قابل توجه ای از مردم به ویژه بسیاری از هموطنان ایرانی ما از چادر دیدن نمودند. این غرفه محل دید و بازدید، محل بحث وگفتگو، محل رقص و پایکوبی بود. در یک قسمت دیگری از غرفه میز کتاب و مطبوعات و اعلامیه مشترک واعلامیه های جریانات ایرانی به زبان فرانسوی و فارسی در معرض دید بازدیدکنندگان قرار داشت.
کارهای دستی، فضای غرفه را بیشتر ایرانی کرده بود. دیواره چادر با شعارهائی در دفاع از حقوق زنان، دانشجویان، کارگران و تشکلهای مستقل سندیکائی، اقوام و ملیت ها، زندانیان سیاسی، آزادی مطبوعات و بیان و اندیشه تزئین شده بود. فضای مراسم امسال با موسیقی مناطق مختلف ایران شاد تر شده و رقص های متنوع ایرانی فارسی، کردی، لری، آذری…نظربینندگان به غرفه را جلب میکرد.
ما پیش از برگزاری مراسم اومانیته طی اعلامیه مشترکی در توضیح شرایط جامعه ایران و دفاع از آزادی نوشتیم که: ” توافق وین نه تنها از میزان سرکوب در کشور نکاسته، بلکه در مواردی بر ابعاد آن افزوده است. فشار، پیگرد و دستگیری فعالین سیاسی و مدنی ادامه دارد. یورش به تجمعات کارگری و سایر گروه های اجتماعی که برای کسب حقوق معوقه و دیگر مطالبات صنفی خود دست به اعتراض می زنند افزایش یافته و کوچکترین حرکت اعتراضی ولو در چهارجوب قوانین موجود با خشونت رژیم مواجه می شود. همچنین فشار بر روزنامه نگاران، فعالین حقوق زنان، فعالان حقوق بشر و فعالان سیاسی ـ مدنی به ویژه در میان اقوام و ملیت ها تشدید شده است. اعدامها همچنان ادامه دارد و در مقاطعی نیز نسبت به گذشته افزایش یافته است. تنها در سال ۲۰۱۴ بر اساس اعلامیه سازمان عفو بین الملل ۷۴۳ نفر در ایران اعدام شده اند. از آخرین نمونه های اعدام در شهریور امسال، به جوخه مرگ سپردن بهروز آلخانی به همراه ۵ تن دیگر در زندان ارومیه بود.” جشن اومانیته امسال نیز پس از سه روز تلاش وهمکاری و همدلی رفیقانه با موفقیت وشادمانی به پایان رسید. با این امید که در جشن و جشنهای آتی بتوانیم غرفه ای وسیعتر و با مشارکت دیگر آزادیخواهان بر پا نموده و بر پراکندگی وتشتت پایان دهیم. چیرگی بر جهل و برافکندن استبداد، نیازمند همیاری و اتحاد همه نیروهایی است که دل در گرو آزادی وبرابری انسانها دارند.


اعلامیه مشترک به مناسبت اول ماه مه / همبستگی، مبارزە و تشکل کلید نجات کارگران و زحمتکشان!

اعلامیه مشترک به مناسبت اول ماه مه

همبستگی، مبارزە و تشکل
کلید نجات کارگران و زحمتکشان!

کارگران و زحمتکشان!
اول ماە مە (١١ اردیبهشت) روز جهانی کارگر و ١٢٩ سالگی این روز خجستە را کە نشان بارزی از پیوند و همبستگی کارگران و زحمتکشان در همه کشورهای جهان دارد، را صمیمانە بە شما همرزمان گرامی شادباش می گوئیم و بە همە مبارزان راە سعادت کارگران و زحمتکشان، بویژە بە آنانی کە در این راە پر فراز و نشیب به خاطر ساختن جامعەای عاری از استثمار، بی عدالتی، تبعیض و ظلم، جان عزیزشان را فدا کرده یا گرفتار رنج زندان، شکنجە، تبعید و آوارگی شدەاند، درود می فرستیم، یادشان را عزیز می داریم و راە شان را تا نیل بە یک جامعە انسانی آزاد و برابر پی می گیریم.

درود ویژە ما بە کارگران و معلمان آگاە و دلیری است کە به خاطر دفاع از حقوق کارگر و معلم و مبارزە شجاعانه علیە ظلم و بی عدالتی و تبعیضات گوناگون و سازماندهی تشکل ها و اعتراضات، توسط حکومت اسلامی بە زندان و شلاق محکوم یا از کار اخراج شدە و نامشان در لیست سیاە اتحادیە های کارفرمائی و نهادهای سرکوبگر دولتی ثبت گردیده است. درود ما به کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان و دیگر مزدبگیرانی است کە در سال گذشتە بە رغم تمام تهدیدات و فشارهای دولتی و کارفرمایی در مقابل پایمال حقوق سندیکائی، اجتماعی و انسانی و شهروندیشان با توسل بە اعتصاب و اشکال متنوع اعتراضی بە مبارزە برخاستند، برنامە های نئولیبرال های دولت جمهوری اسلامی را بە چالش کشیدند، در پرتو مبارزاتشان در زمینە های مختلف گام های مهمی بە جلو برداشتند و سال ٩٣ را بە سالی مملو از مبارزە حق خواهانە و درخشان در تاریخ سە دهە گذشتە تبدیل کردند. آنان نشان دادند کە در برابر پایمال شدن حقوق شان توسط استثمارگران حاکم ایستادگی خواهند کرد.

کارگران و زحمتکشان!
شما در پرتو تجربیات مبارزاتی، با همبستگی، مبارزە و سازمانیابی، در مقابل تعرض کارگزاران سرمایە مقاومت کنید و به پیش روید. شما در زمینەهای سازمانیابی، همبستگی و کاربرد فنون و اشکال مبارزاتی کارآتر پیش رفتید. شما در معدن سنگ آهن بافق، پلی آکریل اصفهان، معدن چادر ملو، ایران خودرو، واحدهای پتروشیمی و … دولت را وادار بە عقب نشینی کردید. هیچ یک از مبارزات دلیرانە معلمان و پرستاران بی اثر و ثمر نبود و نیست. اینها پیروزی های کمی نیستند. پیروزی بزرگتر شما رشد آگاهی طبقاتی است. شما در پرتو آگاهی توانستید دستاوردهای مبارزاتی یک قرن گذشتە تان را تا حدودی احیا کنید و ارتقا دهید. سخن از دستاوردهائی است کە توسط کارگزاران سرمایه با توجیهات مزورانە بە تاراج بردە شدە بوده‌اند؛ سخن از امنیت معیشتی و منزلت اجتماعی از بین رفته و تحمیل زندگی در زیر خط فقر و جلوگیری بە زور داغ و درفش از سازمان‌یابی شماست. بە مبارزات‌تان ادامە دهید، همبستگی‌تان را تقویت کنید. کارگر، معلم، پرستار و … شاغل یا بازنشستە مطالبات عمدتا مشترکی دارند، حول مطالبات مشترک متحد شوید.

حکومت بە آسانی عقب نخواهد نشست، این را همە ما به خوبی و بە تجربە دریافتەایم. تنها در پرتو یک همبستگی سراسری میان همە گروەهای مزدبگیران و مبارزە مشترک است کە می توان در برابر سیاست های سرمایە سالار و ضدکارگری حکومت، کە نتایجش چیزی جز بردە و مطیع کردن اکثریت قریب بە اتفاق جامعە نیست، ایستاد و آنرا درهم شکست. افزایش واقعی دستمزد و بهبود معیشت و رهایی از زیر خط فقر، بدون یک پیکار سخت و همبستە همە گروە های مزدبگیر ممکن نیست.

کارگران و زحمتکشان!
شما در سال گذشە در هر کجا تشکل داشتید، توانستید امتیازاتی بە دست آورید. بهمین دلیل حکومت سعی کرد با دستگیری، زندانی کردن رهبران تشکل ها و سازمان گران اعتصابات شما، امکان مقاومت شما را کاهش دهد و همبستگی شما را کە تشکل مظهر آن است، درهم بشکند. اما شما در مقابل بازداشت و اخراج رهبران تشکل هایتان جانانە مقاومت کردید و میدان عمل حکومت و کارفرمایان را تنگ کردید. با حمایت از تشکل هایی کە از حقوق شما دفاع می کنند، بە حمایت از آن ها و همکاران مبارزتان ادامە دهید و تشکل هایتان را ایجاد کنید. برای آزادی فعالین سندیکائی تلاش کنید و خانوادە هایشان را از طریق ایجاد صندوق همیاری تحت حمایت قرار دهید. برای ایجاد تشکل های منطقەای و سراسری تلاش کنید. بخشی از موفقیت های نسبی پرستاران و معلمان مدیون تشکل های نسبتا فراگیر آنان است. ما از مبارزات شما برای افزایش دستمزد، پرداخت بە موقع و منظم دستمزدها، از تلاش های شما برای ایجاد سندیکاهای مستقل کارگری، از مبارزه تان برای آزادی فعالان سندیکایی، از حق اعتصاب، از لغو قرادادهای استثمارگرانە موقت کار، از مبارزە شما علیە حدف قوانین رفاهی و تعدیل بیمە های اجتماعی، از مبارزە شما علیە تاراج واحدهای تولیدی و اقتصادی توسط عوامل و ایادی حکومت کە تحت عنوان خصوصی سازی انجام می گیرد، از مبارزە شما علیە تبعیض جنسی، مذهبی، قومی و مسلکی، علیە عوامل و راهبردهائی کە با طبقاتی کردن امر آموزش، فرزندان شما را از روی نیمکت مدرسە روانە بازار کار می کنند و مدیریت آیندە جامعە را در انحصار طبقات ثروتمند در می آورند، از مبارزە شما علیە غارت اموال سازمان تامین اجتماعی، ‌هم چنان با قوت دفاع می کنیم و در این پیکار مشترک سرنوشت ساز شما را با تمام توش و توانمان یاری خواهیم کرد.

در سال گذشتە تبعیض علیە حقوق زنان بە صورت کم سابقەای شدت یافت. در این راستا طرح جداسازی جنسیتی در شهرداری تهران پیگیری شد و همزمان با تشدید خشونت خیابانی، دو لایحە محدودکنندە جدید علیە زنان بە تصویب مجلس رسید. سختگیری در مورد استخدام زنان نیز فزونی یافت. ما این اقدامات متحجرانە را کە با نیت محدود کردن حضور زنان در بازار کار صورت می‌گیرند، محکوم می‌کنیم و از کارگران و مزدبگیران زن و مرد می‌خواهیم کە دوش بە دوش هم علیە این تبعیض مبارزە کنند.

در سال گذشته تغییر محسوسی در فضای دانشگاه ها صورت نگرفت. دانشجویان تحت فشار ارگان های امنیتی قرار دارند. ما از مبارزات دانشجویان برای تامین آزادی، عدالت اجتماعی و استقرار دمکراسی در کشور، از استقلال دانشگاه ها، بازگشت دانشجویان ستاره دار به دانشگاه ها، باز شدن فضا برای فعالیت های صنفی و سیاسی در دانشگاه ها و تشکیل نهادهای صنفی و مدنی، پشتیبانی می کنیم و خواهان همکاری دانشجویان و گارگران در مبارزات دمکراتیک هستیم.

همرزمان گرامی!
تخریب شتابان محیط زیست بە یک معضل چالش برانگیز در کشور ما تبدیل شدە و فجایع زیست محیطی آیندە جامعە و پیش از همه امکانات کار و زندگی زحمتکشان را بە مخاطرە انداختە‌اند. حفظ محیط زیست و مبارزە با عوامل انسانی تخریب محیط زیست وظیفە همە ما است. از تلاش سازمان‌های مردم نهاد حامی محیط زیست حمایت و با آن ها همکاری کنید.

روز کارگر، روز همبستگی جهانی کارگران است. کارگران ایران در طول مبارزاتشان هموارە از حمایت های کارگران، اتحادیە های کارگری دیگر کشورها و نیروهای عدالتخواه بهره مند شدە و هرگاە کە توانستەاند بە نوبۀ خود از مبارزات و حقوق کارگران و مردم دیگر کشورها حمایت کردەاند. در طی دە سال گذشتە در اثر مساعی و کار آگاهگرانە فعالین کارگری در خارج از کشور، همبستگی میان کارگران جهان با کارگران ایران افزایش چشمگیری یافتە و در عمل از طرف اتحادیە های کارگری و سازمان های مدافع حقوق بشر حمایت بسیاری از حقوق سندیکایی کارگران و مزدبگیران صورت گرفتە است. ما این تلاش ها و حمایت های انترناسیونالیستی را ارج می‌نهیم.

جنبش کارگری یک جنبش همبستە جهانی است. بیش از یک میلیون کارگر افغان و خارجی در ایران کار می کنند. اکثر قریب بە اتفاق آنان از حداقل حقوق سندیکایی و شهروندی محروم نگاە داشتە شدەاند و از تبعیض مضاعف در رنجند. ما اعمال تبعیض آمیز نسبت به آنان را محکوم و از برابرحقوقی عموم کارگران حمایت می کنیم. ما از کارگران و به ویژه از فعالان حرکت های حق خواهانۀ آنان می خواهیم کە مدافع برابرحقوقی کارگران خارجی و بومی باشند.

کارگران و زحمتکشان!
مقاومت در برابر تعرض سرمایه داری لجام گسیختە بە دستاوردهای تاریخی جنبش کارگری، در سال گذشته در تعدادی از کشورها افزایش چشمگیری یافت. در کشورهائی مانند یونان و اسپانیا این مقاومت بە سطح جنبش های نیرومندی برای مهار سرمایە داری فراروئید. در سوئد ائتلاف دست راستی پس از ٨ سال دولتمداری انتخابات را باخت و سوسیال دمکرات ها دوبارە دولت را در دست گرفتند. با این حال هنوز احزاب دست راستی در کشورهای سرمایە داری پیشرفتە همچنان حاکمند و کوشش می کنند با ارائە تصویری ترسناک از آیندە جوامع، رفاە اجتماعی را از میان بردارند.

ظهور داعش و بە راە افتادن جنگ فرقەای ـ مذهبی در خاورمیانە، در فعالیت و مبارزات کارگران و سازمانه ای کارگری منطقە اثر منفی می گذارد و همبستگی جنبش های کارگری در درون کشورها و منطقە را تضعیف می کند. در ایران نیز نیروهای واپسگرا سعی خواهند کرد از این مسئلە برای ایجاد شکاف در میان طبقە کارگر و تسهیل شرایط برای پیشبرد مقاصد ضدکارگریشان بهرە جویند. جنبش کارگری ایران بعنوان جنبشی پیشرو در منطقە وظیفە دارد برای زدودن آثار مخرب این پدیدە ارتجاعی در داخل و در سطح منطقە تلاش کند.

ما برگزاری تجمعات و راهپیمای در روز جهانی کارگر را حق کارگران می‌دانیم و ضمن محکوم کردن جلوگیری قانون شکنانە دولت از راهپیمایی کارگران در روز کارگر، از کارگران می خواهیم کە گرامی‌داشت روز همبستگی جهانی کارگران جهان را بە هر شکل کە می توانند برگزار کنند و پیامها و مطالبات شان را وسیعاً انعکاس دهند. ما سازمان های طرفدار کارگران و مزدبگیران نیز بە نوبە خود در این راە تلاش خواهیم کرد. همبستگی، مبارزە و تشکل کلید نجات زحمتکشانند.

زندە باد اول ماە مە (١١ اردیبهشت) روز همبستگی جهانی کارگران
گرامی باد یاد یارانی کە در این راە جان باختند یا متحمل زندان شدند
پیروز باد مبارزە کارگران برای تحقق حقوق انسانی، صنفی و طبقاتی‌

سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران
سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران
جمعی از کنشگران چپ

٨ اردیبهشت ١٣٩۴ (٢٨ آوریل ٢٠١۵)


پیام نشست حضوری پروژه‌ی وحدت چپ به مناسبت ۸ مارس

پیام نشست حضوری پروژه‌ی وحدت چپ به مناسبت ۸ مارس

برگزاری چهارمین نشست حضوری پروژه وحدت چپ مصادف است با ٨ مارس روز جهانی زن. ما این همزمانی را به فال نیک می‌ گیریم و ٨ مارس را به زنان کشورمان و به رفقای عزیز شادباش می‌ گوئیم. آرزومندیم که کشور ما از تبعیض جنسیتی، از قوانین زن ستیز و از فرهنگ مردسالاری‌‌ رها یی یافته و زنان کشورمان به حقوق برابر با مرد‌ها دست یابند.
ما چند سال است که پروژه وحدت چپ را پیش می‌ بریم و اکنون در مرحله نهایی تحقق نقشه راه هستیم. هدف این پروژه غلبه بر پراکندگی چپ دمکرات و سوسیالیست ایران است.
چپ دمکرات و سوسیالیست عمیقا علیه تبعیض جنسیتی است و برابر حقوقی زن و مرد یکی از ارزش‌های بنیادین و از مولفه های اصلی برنامه آن است.
مبارزه برای تامین حقوق زنان همواره بخشی از مبارزه ی چپ ‌ها ی سوسیالیست بوده و هست. چنانچه برای اولین باردر کنگره بین المللی سوسیالیست ھا در سال ١٩١٠ (کپنھاگ) به پیشنھاد کلارا زتکین، (از حزب سوسیال دموکرات آلمان) ھشت مارس به عنوان روز همبستگی جھانی زنان به تصویب کنگره رسید. از آن تاریخ تا کنون زنان و نیروهای چپ و سوسیالیست در کشورهای مختلف دراین روز با پربایی جشن وسخنرانی از مطالبات حقوقی واجتمایی زنان دفاع کرده و به سازماندهی جنبش زنان یاری می‌رسانند.
مبارزه زنان در کشور ما هم عمری بس دراز دارد. زنان ایرانی همواره در جنبش های ضداستبدادی شرکت فعال داشتند ولی پس از پیروزی سهمی نسیب ان ‌ها نشد در انقلاب اسلامی زنان نقش برجسته ای داشتند ولی نه تنها به حقوق بیشتری دست نیافتند، بلکه حقوقی را هم که داشتند از دست دادند. حکومت اسلامی با لغو قوانین حمایت از خانواده مصوب ۱۳۵۴که با تلاش ومبارزه زنان وتاثیر عوامل تاریخی اجتمایی تا حدودی به تساوی جویی زن مرد در امور خانواده یاری می‌رساند مخالف شرع اعلان کرد و آن را ملغی کرد و با تدوین قانون مجازات اسلامی، چهره زن ستیز خود را آشکار ساخت. اما هزاران تن از زنان آگاه و روشن‌فکر ایرانی بمناسبت روزجهانی زن در سال ١٣۵٨ به خیابان ‌ها آمده و در مقابل حکومت برآمده از انقلاب اسلامی برخاستند. اگر چه زنان در ان روز مورد سرکوب رژیم قرار گرفتند ولی پی گیری وعزمشان در این راه سبب تعمیق وپخته‌تر شدن دیدگاه‌هایشان شد.
تبعیض جنسیتی، حجاب اجباری، تنظیم قانون خانواده بر اساس فرهنگ مرد سالاری، جداسازی جنسیتی،، ایجاد موانع قانونی برای حضور زنان درعرصه‌های فرهنگی و آموزشی و هنری و ورزشی ازابتدای انقلاب در صدر سیاست‌های رژیم اسلامی قرار داشت. رژیم با این اقدامات می‌کوشید حضور اجتماعی زنان را در عرصه های مختلف، حذف و یا کم رنگ سازد. جنبش زنان با وجود موانع بسیار، دچار افت خیز شد ولی این موانع نتوانست فعالین زن را از حرکت باز دارد و جنبش مصمم ‌تر و قوی ‌تر از قبل به حرکت خود تداوم بخشید.
ما برگزار کنندگان این سمینار از جنبش فمینیستی ایران دفاع می‌ کنیم و معتقدیم که نیرومند شدن چپ در ایران به دستیابی زنان به حقوقشان یاری خواهد رساند. ما با باور به جدائی دین و دولت، آزادی، عدالت اجتماعی، دمکراسی و سوسیالیسم و برابر حقوقی زن و مرد و با قبول اعلامیه جهانی حقوق بشر که بر نفی تبعیض تاکید نموده، ضمن حمایت از جنبش زنان، خواهان لغو قوانین ضدزن و پیوستن ایران به کنوانسیون‌ رفع‌ هر گونه‌ تبعیض‌ علیه‌ زنان‌ که در ١٨ دسامبر ١٩٧٩ میلادی‌ تصویب شده هستیم.


اطلاعیه برگزاری نشست چهارم پروژه وحدت چپ

اطلاعیه
برگزاری نشست چهارم پروژه وحدت چپ
چهارمین جلسه حضوری پروژه وحدت چپ در روزهای شنبه و یکشنبه ۷ و ۸ مارس ۲۰۱۵ در کلن آلمان برگزار می شود و به بحث و گفتگو پیرامون موضوع منشور و اساسنامه خواهد پرداخت. برای این نشست چهار منشور و یک جمعبندی از اشتراکات و تفاوت های منشورها و دو طرح اساسنامه جهت بحث ارائه شده است.
مباحث روز شنبه هفتم مارس، به منشور اختصاص دارد، که به صورت سمینار برگزار می شود. در سمینار ابتدا ارائه دهندگان منشور در میزگرد شرکت خواهند کرد و به منشورها، اشتراکات و اختلافات خواهند پرداخت و سپس شرکت کنندگان در کنفرانس اظهار نظر خواهند کرد.
روز شنبه پس از خاتمه مباحث جلسه، جشن ٨ مارس برگزار خواهد شد.
جلسه در روز دوم با توضیحات دو نفر از مدافعان دو اساسنامه آغاز می شود و سپس با اظهار نظر شرکت کنندگان در کنفرانس پیرامون نکات گرهی اساسنامه ادامه پیدا می کند.
شرکت کنندگان در کنفرانس بعد از ظهر روز دوم به بحث و گفتگو پیرامون روندهای آتی پروژه وحدت چپ خواهند پرداخت.
برای مطالعه منشورها و اساسنامه های ارائه شده می توانید به سایت وحدت چپ مراجعه کنید. آدرس سایت http://vahdatechap.com
علاقمندان به پروژه وحدت چپ می توانند با حضور در اتاق پالتاک از روند مباحث مطلع گردند.
آدرس اتاق پالتاکی:
Paltalk Rooms – Chat Rooms- Asia and Pacific – vahdatechap

گروه کار تدارک و سازماندهی پروژه وحدت چپ
۲۷ فوریه ۲۰۱۵


اعلامیه مشترک پشتیبانی از ایستادگی کارگران در مقابل تعرض به قوانین حمایتی

اعلامیه مشترک
پشتیبانی از ایستادگی کارگران در مقابل تعرض به قوانین حمایتی

عده ای از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در صدد الحاق مواد ١۶ و ١٧ به ” لایحه  رفع موانع تولید رقابت پذیر و ارتقای نظام مالی کشور” هستند. این لایحه توسط دولت روحانی به مجلس ارائه شده است. در صورت تصویب پیشنهادهای نمایندگان، مواد ۷، ۱۰، ۲۱ و ۲۷ قانون کار تغییر کرده و ملاحظات قانونی ناظر بر امنیت شغلی کارگران در قراردادهای کار، بە زیان کارگران و افزایش اختیارات کارفرمایان دگرگون و بە تبع آن، امکان فعالیت صنفی و سندیکایی در محل های کار عملا بیش از پیش دشوار خواهد شد. ایستادگی کارگران و تجمع آن ها در مقابل مجلس، موجب شد که دولت و مجلس عقب نشینی کرده و بە پیشنهاد علی لاریجانی، مادە الحاقی ١۶ مجلس برای بررسی بیشتر بە کمیسیون مشترک مجلس فرستادە شد.

این تبصره‌ قرار است به ماده قانونی قراردادهای کار (ماده ۷ قانون کار) افزوده شود: “قراردادهای با بیش از ۳۰ روز باید بصورت کتبی و در فرم مخصوص که توسط وزارت کار در اختیار طرفین قرار می‌گیرد باشد.” به گفته کارگران تصویب این تبصره موجب خواهد شد که کارفرمایان دیگر قرارداد کتبی نبندند. این امر موجب خواهد شد که طول عمر قرارداد‌ها به طور اتوماتیک حداکثر به ۳۰ روزه کاهش یابد و کارفرمایان هر زمان که اراده کنند می‌توانند کارگر را اخراج و حداکثر خسارت اخراج به کسری از ۳۰ روز را پرداخت کنند.

به گفته کارگران، مجلسیان می خواهند بندی به ماده ۲۱ قانون کار که به شرایط خاتمه قرارداد کار می‌پردازد، بیافزایند که پایان قرارداد کار را به “تغییرات ساختاری در اثر شرایط اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و تغییر خط تولید، تغییر نوع محصول با لزوم تغییرات گسترده در فناوری مطابق با مفاد ماده ۹ قانون تنظیم بخشی از مقررات تسهیل و نوسازی صنایع کشور” پیوند زده که در صورت تشخیص هر یک از موارد فوق از سوی کارفرما، امکان تعدیل و اخراج گسترده کارگران امکان پذیر می‌شود و هیچ مرجعی امکان رسیدگی نخواهد داشت. کارگران می‌گویند با تصویب این بند ما باید شاهد بیکاری گسترده کارگران در واحدهای بزرگ صنعتی و تولیدی باشیم که این امر همه کارگرانی که دارای قرارداد دائم هم هستند در برمی گیرد.

بر خلاف آنچە ادعا می شود هدف از تغییرات در قانون کار، نە رفع موانع تولید بلکە سلب بازمانده های دستآوردهای کارگران، از میان برداشتن حقوق سندیکائی کارگران و سپردن حق حیات و ممات کارگران بە دست کارفرمایان است. هدف از این تغییرات، رفع محدودیت ها و شروط در قانون کار است کە اختیار کارفرمایان برای اخراج کارگر را تا حدودی مشروط می کنند.

تصمیم بە تغییر تعداد دیگری از مواد حمایتی قانون کار در شرایطی در دستور کار مجلس قرار گرفتە کە اعتراضات و اعتصابات کارگری به خاطر نارضایتی شدید کارگران از فقدان امنیت شغلی، بیکاری، دستمزدهای ناچیز، سرکوب تشکل های کارگری و بازداشت و اخراج فعالین و سازمانگران حرکت های اعتراضی، عدم پرداخت بە موقع دستمزدها، تغییر مواد حمایتی و نیمە حمایتی قانون کار بە سود کارفرمایان، در سراسر کشور وسعت گرفته است. وسعت و شتاب گیری اعتراضات و اعتصابات کارگران بە رغم بازداشت دە ها نفر از سازمانگران آنها و اخراج صدها کارگر، نشان می دهد کە طبقە کارگر مصمم است در مقابل تعرض لجام گسیختە کارفرمایان و دولت بایستد و نقشە آن ها برای بردە کردن کارگران را نقش برآب سازد.

همانگونە کە اعتصاب ٨ روزه کارگران ایران خودرو مدیریت آن را به تسلیم در مقابل مقابل مطالبات کارکران واداشت، تداوم و گسترش اعتصابات می تواند مجلس، دولت و کارفرمایان را به عقب نشینی های بیشتر مجبور سازد.

ما تلاش کارفرمایان، مجلس و دولت برای از میان برداشتن باقی مانده مواد حمایتی قانون کار و پایمال سازی حقوق سندیکایی کارگران و مزدبگیران را محکوم و از ایستادگی کارگران در مقابل تعرض به قوانین حمایتی پشتیبانی می کنیم. تداوم و گسترش اعتراضات و اعتصابات، همبستگی و سازمانیابی، مهمترین و موثرترین حربه کارگران برای دستیابی بە حقوق شان است. تنها در پرتو مبارزات سازمان یافتە و همبستگی کارگران و مزدبگیران، می توان از قوانین حمایتی حراست نمود و آنها را توسعە و ارتقاء بخشید.

سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران
سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران
جمعی از کنشگران چپ

٣٠ دی ١٣٩٣ (٢٠ ژانویه ٢٠١۵)


میزگرد، گفتگو، پرسش و پاسخ پیرامون پروژه وحدت چپ

میزگرد، گفتگو، پرسش و پاسخ
پیرامون پروژه وحدت چپ
در این میز گرد، فعالان پروژه وحدت چپ، صاحبنظران و کنشگران سیاسی جوانب مختلف این پروژه را مورد تدقیق، نقد و بررسی قرار خواهند داد.

از همه علاقه مندان به جنبش چپ دمکرات در کشورمان
دعوت می کنیم که در این گردهمایی شرکت کرده و با طرح نقطه نظرات خود در این مباحث مشارکت داشته باشند.

زمان روز شنبه ۲۰۱۵٫۰۱٫۳۱
ساعت ۱۳٫۰۰ تا ۱۷٫۰۰
مکان: فولکت هیوس هامارکولن
Folkets Hus i Hammarkullen

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد پروژه وحدت چپ می توانید به لینک زیر مراجعه کنید:

http://vahdatechap.com/

و یا با شماره تلفن های زیر تماس بگیرید:
محمود عبدی ۰۷۰۷۳۴۴۱۳۰
حجت نارنجی ۰۷۶۰۵۲۹۲۲۲

سازمان فداییان خلق ایران ـ اکثریت
حوزه غرب سوئد


پروژه “شکل دهی تشکل بزرگ چپ ایران” با جدیت پیش می رود

پروژه “شکل دهی تشکل بزرگ چپ ایران”
با جدیت پیش می رود
از تاریخ اعلام فراخوان ( ۲۳ ژوئن ۲۰۱۳) برای وحدت بخشی از جریانات چپ تا امروز یکسال و نیم گذشته است. بحث هایی که در ارتباط با پروژه “تشکل بزرگ چپ” در این مدت بین سه جریان، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، شورای موقت سوسیالیست های چپ ایران و تعدادی از فعالان منفرد، که تحت نام کنشگران چپ، حضور دارند، جریان داشته است، قرار است در خلال ماه های آتی به صورت طرح اسناد به طرفهای چهارگانه ارائه شوند و در صورت پذیرش آنها با برگزاری کنگرۀ وحدت در تابستان ۲۰۱۵ به سرانجام برسد.
سازماندهی این پروژه توسط نمایندگان چهار طرف پروژه، با حقوق برابر، در گروهی به نام “گروه کار تدارک و سازماندهی” پیش می رود. این گروه برای پیشبرد پروژه، سه گروه کار نظری برنامه ای، گروه کار استراتژی سیاسی و گروه کار ساختار و اساسنامه تشکیل داد. برای تدارک این پروژه دهها مطلب پیرامون مسائل سیاسی و نظری و تشکیلاتی منتشر گشته و جلسات متعددی، از جمله سه کنفرانس حضوری برگزار شده است. به رغم اینکه مذاکرات اولیه در ارتباط با این پروژه –دوره پیش از اعلام فراخوان- مدت زمانی نسبتا طولانی به درازا کشید، اما پس از اعلام فراخوان، وطایف مطابق نقشه راه که حول آن توافق شده بود، پیش رفته است. طول دوره زمانی برای به سرانجام رسیدن این پروژه، دو سال در نظر گرفته شده است.
پیشرفت کارها تا کنفرانس سوم در نشریات و برخی رسانه ها بازتاب یافته و در اختیار علاقمندان پروژه قرار گرفته است. با گذشت زمان به خصوص پس از کنفرانس سوم نگاه به این پروژه با حساسیت بیشتری توسط علاقمندان دنبال شده است. این حساسیت، نه صرفا به دلیل اشتراکات، بیشتر به خاطر یافتن روش دموکراتیکی برای برخورد با تفاوت هاست که ایجاد شده است. از اینرو هم بر شفافیت و دیدن و رعایت حقوق گرایشات متفاوت تاکید وجود دارد و هم بر اهمیت داشتن پایه های مشترکی که بر اساس آن بتوان در ظرف مشترکی فعالیت سیاسی نمود، تاکید می شود. ارزیابی ما از این دوره یکساله و نیم فعالیت این است که در مجموع اولا نوع نگاه چه در فعالان پروژه و چه افراد پیرامون نسبت به این پروژه مثبت تر شده است. ثانیا مساله وحدت به مساله جدی نیروها تبدیل شده و چه مخالفان و چه موافقان و چه نیروهای مردد حساس تر سرنوشت پروژه را دنبال می کنند.
پس از کنفرانس حضوری سوم در پایان ماه نوامبر ۲۰۱۴، گروه تدارک و سازماندهی، برای تدارک مضمونی نشست حضوری چهارم، “گروه کار منشور” را تشکیل داد. وظیفۀ اصلی گروه کار منشور کاستن از تعداد منشورهای ارائه شده در همکاری و توافق با پیشنهاد دهندگان آنها و تنظیم پروتکلی از اشتراکات و افتراقات است. گروه کار منشور می کوشد با همکاری نویسندگان از تعدد منشورها بکاهد و همچنین پس از نهائی شدن منشورها، اشتراکات و اختلافات را تنظیم کرده آن را به چهار جریان ارائه نماید.
ترکیب افراد گروه کار منشور با توافق اعضای دو گروه کار استراتژی سیاسی و گروه کار نظری برنامه ای، از گرایشات مختلف و از هر جریان (۴ طرف پروژه) دو نفر به وجود آمده است که به همراه گروه کار اساسنامه وظیفه تدارک مضمونی نشست آتی را نیز عهده دار است. این گروه تحت مسئولیت و نظارت گروه کار تدارک و سازماندهی به وظایف خود خواهد پرداخت. آنچه که به عنوان اصل در ترکیب گروه کار منشور و روش انجام وظیفه آن مورد تاکید بوده است اولا اصل قرار دادن برخورد دموکراتیک در رابطه با چهار نیرو و ثانیا رعایت حقوق برابر گرایشات بوده است. با شروع فعالیت گروه کار منشور، دو گروه کار نظری برنامه ای و گروه کار سیاسی حاصل کارشان را در اختیار گروه کار منشور قرار داده و فعالیتشان خاتمه یافته است.
چهارمین نشست حضوری این پروژه، در ماه فوریه برگزار خواهد شد. بحث و گفتگو پیرامون منشورها و طرح های مربوط به ساختار و اساسنامه در دستور کار نشست است. پس از این نشست حاصل کار گروه های کار در اختیار چهار نیروی متشکله پروژه قرار می گیرد. پیش از کنگره مشترک، منشور و یا منشورها توسط چهار نیروی پروژه مورد بررسی قرار می گیرد و در صورت توافق، کنگره مشترک –موسسان- فراخوانده می شود.

اکنون گروه کار منشور تشکیل شده و تلاش برای کاستن از تعداد منشورها با توافق نویسندگان آنها آغاز شده است. نشست چهارم دو تم اصلی خواهد داشت. موضوع نخست، بحث پیرامون منشورها، اشتراک و تفاوتها خواهد بود. این بخش از جلسه به صورت سمینار برگزار می شود. در این سمینار فرصت بیشتری به ارائه دهندگان منشورها داده می شود. بخش دوم نشست به موضوع ساختار و اساسنامه اختصاص خواهد داشت که به شکل کنفرانس برگزار می شود. در این بخش همه شرکت کنندگان می توانند با فرصت برابر در مباحث مشارکت کنند. در رابطه با اساسنامه تا کنون چند طرح آماده شده که برای اطلاع فعالان و علاقمندان به این پروژه، منتشر شده اند.
چالش عملی اصلی پروژه، پس از برگزاری نشست فوریه، این است که برای تدارک کنگره مشترک زمان کافی وجود ندارد. سازماندهی اجرائی یک کنگره در فاصله چند ماه بسیار دشوار است. از اینرو گروه تدارک و سازماندهی در نظر دارد از هم اکنون مقدمات اجرائی کنگره را در دستور کار خود قرار دهد و برای برگزاری موفقیت آمیز آن اقدامات لازم را انجام دهد. طبعا مجموعه طرحهای نظری، سیاسی و تشکیلاتی که تا پایان ماه فوریه تهیه می شود به عنوان تدارک مضمونی کنگره مشترک، در اختیار شرکت کنندگان در کنگره قرار می گیرد و همچنین برای دخالت همه فعالان سیاسی و اظهار نظر پیرامون آنها به شکل علنی نیز، در رسانه ها منتشر خواهد شد. این نوید، حاوی دشواریهای خود نیز هست، زیرا نظرات داده شده، خاصه نظرات فعالان پروژه روی طرح اسناد، باید به سرعت مورد رسیدگی قرار گیرند و طرحهای نهائی شدۀ اسناد نهایتاً تا پایان مارس برای تصمیم گیری در اختیار طرفهای پروژه قرار گیرند
گروه تدارک و سازماندهی بر سنگینی وظیفه ای که بدوش دارد، واقف است. اما تردید هم نداریم که این بار سنگین، در صورن مشارکت فعال اعضا و علاقمندان این پروژه و رعایت موازین دموکراتیک، به مقصد خواهد رسید.
گروه تدارک و سازماندهی
۶/۱/۲۰۱۵


مصاحبه با اقای قادر تمیمی ازفعالین چپ در کنفرانس حضوری پروژه وحدت چپ

پایانی بر دوران «اتمیزاسیون» باید [۱]

پیش از پاسخ به سئوال‌های طرح شده، رفیق قادر نگاه خود را به وحدت چپ و علت حضورش در پروژه‌ی وحدت را این‌گونه توضیح داد:

من یکی از علاقه‌مندان به بزرگ شدن سازمان‌های چپ هستم، چون تصورم بر این است که باید یک‌جایی نقطه‌ی پایانی بر دوران «اتمیزاسیون» گذاشته شود. و با توجه به شناختی که از مجموعه‌ی جریانات چپ دارم، فکر می‌کنم تعدد جریانات چپ نسبت به مواضع موجود خیلی زیاد است. به این معنا که ده‌ها سازمان سیاسی سه چهار گرایشی که در طیف چپ وجود دارد را نمایندگی می کنند. پس خیلی بهتر خواهد بود که هر گرایش را یک سازمان نمایندگی کند که ما از این وضعیت اسف‌بار خارج شویم. پس از این منظر هست که من مشتاقانه روندی را که این سه جریان و کنش‌گران منفرد دنبال می‌کنند خیلی مثبت ارزیابی می کنم و آرزو می کنم که هرچه زودتر این وحدت تحقق پیدا کند زیرا هم به نفع جنبش چپ است و هم به نفع جنبش عمومی. در شرایطی که یک چپ قدرت‌مند، بزرگ و تاثیرگذار در جنبش عمومی سیاسی مداخله کند، قطعا تاثیرات آن، هم برای چپ بیشتر خواهد بود و هم کمک بسیاری به جنبش عمومی خواهد کرد؛ به ویژه در شرایط که کشور ما و با توجه به قدمت و سابقه‌ی چپ که همواره در اوضاع و احوال سیاسی ایران نقش داشته است.

رفیق قادر با توجه به علاقه مندی‌تان به امر وحدت و با توجه با تمرکز نشست حاضر روی افتراقات و اشتراکات، نگاه شما به اختلافات و نقاط اشتراک نیروهای دخیل در پروژه چگونه است و اساساً نگرش‌تان به ادامه‌ی این پروژه چیست؟

این که اشتراکات یا افتراقات در جنبش چپ به طور عمومی در چه حدی است، با وضعیت نیروهای دخیل در این پروژه متفاوت است. این سه جریان موجود (همراه با کنش‌گران) قطعا اشتراکات و افتراقاتی دارند و خود نیز آن را بیان کرده اند. به نظر من اشتراکات روشن است و روی نکات خیلی دقیق و اساسی نیز انگشت گذاشته اند؛ از جمله عبور از جمهوری اسلامی و نفی آن در کلیت خود. هیچ گرایشی در این سه جریان وجود ندارد که امید داشته باشد که جمهوری اسلامی ممکن است فرارویی کند به یک جمهوری دمکراتیک. علاوه بر این، در رابطه با معضلات امروز جامعه‌ی ایران، یعنی اعتقاد به جدایی دین از دولت، استقرار جمهوری و… اشتراک نظر وجود دارد که از نکات مثبت است. نقطه اشتراک دیگر نگاه به حقوق بشر است که تا آن‌جا که من شناخت دارم هیچ گرایش و هیچ سازمانی در این مجموعه اعتقاد ندارد که با حقوق بشر باید به سیاق گذشته برخورد کرد و بی تفاوت بود.

اما جنبه های افتراق، به نظر من، بیشتر در تاکتیک‌ها هستند تا استراتژی. تاکتیکی از این منظر که روی چگونگی ارزیابی از این حاکمیت یا این‌که چگونه می شود در تحولات سیاسی جاری مداخله کرد، تاکتیک های متفاوتی مطرح می شوند. اگر از منظر سیاست ورزی به قضایا نگاه کنیم، شخصا فکر می کنم این حد از اختلافات، مثلاً چگونگی برخورد نسبت به بخشی از حاکمیت نظام و یا دولت اجرایی آقای روحانی، جزو تاکتیک‌ها هستند و با راه کارها و ساختارهای معین حزبی می شود راه‌حل هایی برای این مسائل پیدا کرد. نباید نگران اتخاذ تاکتیک‌های متفاوت در این زمینه‌ها بود. کما این‌که چگونگی برخورد با حاکمیت معضلی است که در هر سه جریان وجود دارد؛ حالا در برخی از آن ها کم‌تر و در برخی بیشتر. ما می بینیم که همواره سر بزنگاه هر انتخابات، در هر سه جریان دو گرایش وجود دارد. همین اختلاف در یک حزب بزرگ هم می‌تواند وجود داشته باشد. از این منظر من فکر می کنم در مورد اختلافات، اگر انسان بخواهد مسئولانه و جدی برخورد کند جای نگرانی وجود ندارد . باید بگویم که من افتراق دیگری نشنیدم که بخواهد خیلی اساسی و استراتزیک باشد.

البته نکات دیگری هم‌چون عدالت اجتماعی که جزء اشتراکات این مجموعه است و بارها از سوی همه، در سخنرانی‌ها و همین‌طور در منشورها روی آن تاکید شده است، بحث‌هایی هست و برخی از افراد تاکنون نتوانسته‌اند توضیح بدهند که خواهان چه نوع سوسیالیسمی هستند. اما به نظر من، این هم مانعی برای وحدت نخواهد بود. زیرا مسائل زیادی در این زمینه برای این مجموعه روشن است و آن این‌که این ها آن «سوسیالیسم واقعا موجود» گذشته را نمی خواهند و از آن فاصله گرفته اند. یا سوسیال دمکراسی نوع اروپایی نیز که هرچند به لحاظ فلسفه‌ی سیاسی یا به لحاظ تئوریک و یا عمل‌کرد تاکنونی خیلی دست‌آوردها داشته  (که بسیاری از این دست‌آوردها کمک به زحمتکشان بوده)، اما آن سوسیالیسمی که مارکسیست ها یا لنینیست ها ی سابق و حتی سوسیالیست های واقعی می خواهند نبوده.

با توجه به این برخوردهای سلبی، امروز پیدا کردن پاسخ برای یک سوسیالیسم -حالا می خواهیم دمکراتیک بنامیم یا انسانی یا هر نوع سوسیالیسم دیگر- مشکل است. نه این که این مجموعه نمی تواند این کار را انجام دهد، ما شاهد چالش‌های بسیاری در میان اندیشمندان این عرصه هستیم که سه چهار ماه پیش شخصاً شاهد یکی از آ‌نها بودم که دویست نفر از چپ ها ی مارکسیست لنینیست در پاریس دور هم جمع شده بودند تا با هم فکری هم بتوانند راه کاری پیدا کنند و تزهایی ارائه کردند.

بنابراین موضوعی به این پیچیدگی و به این سختی که همه هم معترف هستند که به لحاظ اثباتی نمی توانند یک پیشنهاد مشترک روی میز بگذارند، باید از موضوع افتراق این مجموعه خارج باشد. بحث را باید باز گذاشت تا سازمان چپی که از این مجموعه متولد می شود، در پروسه‌ی مبارزاتی و در حرکت به جلو، به تدریج نظر مشترک را استخراج کند. این موضوعی جهانی است و باید در آن سطح به این مسئله پرداخته شود. اما این مجموعه باید به یک چیز متعهد باقی بماند و آن عدالت اجتماعی است. به این معنا که حداقل تلاش این باشد که در جامعه‌ی ما فاصله‌ی طبقاتی کم شود.

آیا شما در این دو روز کنفرانس شاهد این روحیه که از ان صحبت کردید، بودید؟

من شک ندارم که تمام شرکت کنندگان در این کنفرانس به کم کردن فاصله‌ی طبقاتی در جامعه اعتقاد دارند. اما فضای عمومی نشان داد که کم نیستند دوستانی که روی این موضوع تفاهم دارند که «سوسیالیسم» به عنوان یک شرط در برنامه‌ی این مجموعه گذاشته شود؛ سوسیالیسمی که خودشان هم معتقدند روشن نیست چه نوع سوسیالیسمی خواهد بود. با قید احتیاط که امیدوارم ناشی از بدبینی من باشد، باید بگویم برخی از این دوستان با وجود آن که می‌دانند امروز نمی‌توانند بیان کنند که چگونه سوسیالیسمی، اما (شاید کلمه‌ی مناسبی نباشد)، «لجوجانه» مصر هستند که در مجموعه باشد.

فضای عمومی به من این را نشان داد که کم نیستند کسانی که با هم تفاهم دارند و یک مقدار نیز با قید احتیاط که امیدوارم ناشی از حساسیت یا بدبینی بیش از حد من باشد که به رغم اینکه برخی از این دوستان می دانند که چگونه سوسیالیسمی که امکان ندارد بیان کنند چه هست، شاید کلمه مناسبی نباشد که من به کار می برم ، این دوستان لجوجانه مصر باشند که این در آن مجموعه باشد.

ارزیابی‌تان از این دو روز کنفرانس چیست؟ آیا این کنفرانس موفق عمل کرده است؟

به نظر من این که یک کاری انجام می شود و آدم ها هم‌دیگر را می بینند و با هم صحبت می کنند و نقطه نظرات متفاوتی را درمیان می گذارند امری مثبت است، ولی اگر بخواهیم از این منظر موضوع را بررسی کنیم که ظرف سه چهار سال گذشته این مجموعه کلی کار کرده، زحمت کشیده و اسنادی را آماده کرده و ارائه داده که آخرین آن همین هفت منشور است که منتشر شده، تصور من بر این است که به نسبت برنامه ای که داشتند و به نسبت کارهایی که انجام شده، این کنفرانس اضافه بوده و می توانست برگزار نشود. وقتی که اینجا صرف شد، می‌توانست صرف تدوام کارهایی که در حال انجامش هستند، بشود. می‌شد راه‌های دیگری پیدا کرد تا تدوین کنندگان منشور بیشتر با هم صحبت کنند و کنش‌گران وبقیه‌ی فعالین هم از طریق نوشتاری و یا استفاده از امکانات مجازی به آن‌ها بپردازند. بنابراین، این کنفرانس را اگر از منظر برنامه ای که داشتند نگاه کنم اضافه بود ولی به خودی خود به هر حال دور هم جمع شدن و صحبت کردن مثبت است.

شما که به عنوان علاقه مند وکنش‌گر در این پروژه شرکت دارید، فکر می کنید که نام حزب آینده یعنی انتخاب نام می تواند یکی از موارد اختلاف باشد؟ یا فکر می کنید که این مجموعه در کنگره‌ی مؤسسان بر این مشکل نیز فائق آید؟

من فکر می کنم که در امر سیاست همه چیز ایدئولوژی یا برنامه نیست. امروز علوم مختلف آن‌قدر در هم تنیده شده اند که برخی از مواقع علم پیسیکولوژی هم در سیاست مداخله می کند. من فکر می کنم اصولاً نام هر جریانی باید متناسب با مضمون آن جریان باشد. شکی نیست اگر یک حزب سیاسی قرار باشد که عدالت اجتماعی و دمکراسی را برقرار کند و مدافع نظام جمهوریت است، نام‌اش باید بیان‌گر مجموعه‌ی این چیزها باشد. بنابراین فکر می کنم علی الاصول نباید مشکلی را ایجاد کند. کسی را هم ندیدم (حتی زمانی که با افراد تک به تک هم صحبت کردم. معمولا افراد در برخوردهای فردی راخت تر از از در جمع بودن صحبت می کنند) که اصراری روی نام بخصوصی اصرار داشته باشد. اما از نظر پسیکولوژی، چگونگی بیان این قضیه و چگونگی برخورد با آن می تواند حس آدم ها را تغییر دهد. آدم ها را وادار به استفاده از یک سری نوستالژی ها یی بکند که خودشان هم منطقاً قبول دارند فاصله گرفتن از آن اشکالی ندارد. و یا برعکس. بنابراین هم آری هم نه؛ آری از این منظر که منطقی است و من امیدوارم که چنین شود (مجموعه بتواند بر مشکل نام فائق بیاید). و به نظر من، در شرایط کنونی غیرمنظقی است که بر سر نام افتراقی در حد جدایی ایجاد بشود. البته همان‌طور که گفتم، در این زمینه، نوع برخورد ما با هم‌دیگر به لحاظ پیسیکولوژی حائز اهمیت است و این‌که ما درجه‌ی مهربانی‌مان را چقدر ببریم بالا و درجه‌ی لجاجت خود را تا چه حد پایین بیاوریم.